නැගුන සෙනෙහේ කියනු බැරි වී මගේ සිත.....

හද කලම්ඹන නෙතු විකල්වන නුඹේ රුව මත පතිත සඳ සේ
දෙතොල් පොපියන වතත් රතුවන හැඟීමක් මැද රඟන බිඟු සේ
රැලිත් නොනගින විලත් හඬවන හමායන සැඩ මාරුතය සේ
කොහේ සිට නුඹ පාවුනිද මෙහි මගේ දිවියේ අයිතිකරු සේ

පාවෙනා සුළඟත් නිසලවන දිදුලනා නුඹේ නීල දෙනයන
කැල්ම දරනට බැරුව ලතවෙන මගේ සිතුවිලි මන විකල්වන
සරණ සොයනට නුඹේ උණුසුම සියළු සසරෙම සොයා ලතවෙන
වැළඳ ගන්නට තවත් ඕනෙද සිතන්නට කල් මාව අවුලන

කල් බලගන දෙතොල පිනවන මදුවිතක් වුන නුඹේ වදනට
නෙතු පිනායන සිතුවමක් වුන දූල කැල්මක රැඳුන උවනට
මටද මාවත් අමතකව යන සිත නිවාලන ලතෙත් සෙනෙහෙට
උරුම අයිතිය මටම දෙනවද හොවා ඔසු මේ හද උමතුවට


කටුස්සා.... 

නුඹට හිතැති නුඹ හිත නැති .....

හිරු රැසින් පිපි රෝස කුසුමක් නෙලා පිණිදිය විසුරුවා
සිසි උවන රැඳි සිසිල දෝතින් සුමුදු පෙති මත රඳවලා
උදා ඉරබටු තාරුකාවේ කැල්ම රොන් වට තවරලා
ඔබ නිදන සයනයෙ තියන්නම් ඔබට රහසින් පැමිනිලා

ඈත හිමගිර සීත කඳුරක උනන පැන් දෝතට දරා
මිනිස් ඇසකින් නොකිලිටිව ගිය සුවඳ පරසතුවක තබා
තඹර රොන්මත සරන බඹරුන් තනන මධු බිඳකුත් දමා
දෙතොල් නා දළු මත තබන්නම් සසල නෙතු බිඳකට වසා

ගැඹුරු සමුදුර පතුල රැඳි මුතු කිමිද සුරැකිව ලයහොවා
නීල අහසේ වලාවක් මත එකින් එක මුතු අමුණලා
නුඹ නමින් නෙත ඉණුව කඳුලින් ධවල මුතුපොට සරසලා
සුමුදු ගෙලවට පළඳවන්නම් සිහිනයෙන් මම පැමිණිලා


කටුස්සා.....


ප.ලි -

කට්ටියගෙන්ම ලොකු උදවුවක් ඕනේ.පහුගිය දවසක පෝස්ට් 100ක් පබ්ලිශ්කරපු ප්‍රීතිය වෙනුවෙන් ලියපු "පොෂ් බල්ල්ලෙක්ද...වල් බල්ලෙක්ද" කියන ලිපිය මගේ අතින් මැකිලා.එම ලිපිය නැවත ස්ථාපනය කරගත හැකි මාර්ගයක් දන්නේනම් කමෙන්ට් මගින් හෝ පහත දක්වා ඇති මාගේ මේල්ලුවට හෝ දන්වා එවන ලෙස සියල්ලන්ගෙන්ම කාරුණිකව ඉල්ලාසිටිමි.

dimuthusomnas8@gmail.com

වෙන්වී යන්නට දවස පැමින ඇත.....

කඳුල රූරා ගලන කොපුලේ - සුමුදු මොලකැටි බව එදා
විඳපු දෙතොලග වියරු සිනහව- මැවෙන හැටි නොදනිමි මෙදා
සොයන සහනය දුන්න හදවත - ගලක් සේ නිසලව තබා
නිහඬ මුණිවත පුරන පෙම්වත - යනු මැනවි දුර කඳු බලා

කැඩුන අත්තටු රිදුම් දුන් කල - හොවා සුරැකිව සෙනෙහසින්
උණුසුමක් දුන් පිණට නුඹ පෙම - බැඳුණ පෙරදින හදවතින්
දරාගන්නට නොහැකි ලෙස දිවි - පිදුව මා හට කවි සිතින්
රැදෙවුවේ නුඹ කොයි ඉසව්වෙද - කියනවද යන්නට කලින්

සඳ එළිය ලඟ තරුව වුන නුඹ - දුන්න සිසිලස ලොභ සිතින්
විඳපු හදවත පැතුවේ ඇයි සඳ - වටහගන්නට බැහැ මටත්
අහිංසක ලෙස බලා සිටි නුඹ - දවාලන්නට බැරි දුකින්
වෙන්වුනත් මම රිදෙන මතකය- සනසගමි ඔබ සිසිලසින්

ලඟ සිටිනවිට හිතට නොදැනුන - හුරු පුරුදු ලෙංගතුකමින්
බලා මා දෙස සිනාසෙනු මැන - වෙන්වයන මොහොතට කලින්
සිතා බලනට ඉඩක් ලද විට - කඳුළු උනනා ඉසිඹුවෙන්
සිහිකරනු මැන කිමිද මා නෙත - කඳුළු වියලන සෙනෙහසින්


කටුස්සා....

රුවලක් අහිමි ඔරුවක් -කවියක් වගේ එකකින්.....

රාජකාරියටත් වඩා සිද්දවුන අකරතැබ්බයක් නිසා අනුරාධපුර - මන්නාරම (පේසාලේ ) අතර හක්මන්කරනවා ඇරෙන්න වෙන වැඩක් කරන්න වෙලාවක් නැතිමවෙලා.සමහර දවස්වල රැය ගෙවෙන්නෙත් තලෙයිමන්නාරමේ.එහෙම රැය ගෙවන්න හිතට අල්ලන තැනකුත් හම්බුනා වෙරළ කිට්ටුව.තනියෙන් මල්පැන් තොලගාන්න මනාපයක් නැති නිසාත් ,යටතේ වැඩකරන සේවකයන් හා මල්පැන් තොල නොගාන නිසාත් (ලොකුකම පෙන්වීමට නොව එසේ සිදුකර පසුව ඇතිවන ගැටළුවලට මුහුණදීමෙන් පාඩම් උගෙන ඇති නිසා ) එහෙම දවස්වල පාළුවෙන් රැය ගෙවෙනවා.දවසක් මහ රෑ මුහුදේ සද්දේ අහගන ඉන්නැද්දී මේ බ්ලොග් වලම ලඟදී කියවපු කතාවක් ආපහු හිතට දැනුනා.ආපහු ලැට්-ටොප් එක දිගඇරගන ඒ කතාව කියෙවුවා.ඒක ගොඩක් හිතට දැනුන කතාවක් මටනම්.ගිම්මිගේ කෝළමේ "රුවලක් අහිමි ඔරුව". ඉතින් ඒක කියවද්දී හිතිච්ච දේවල් මගේ හුරුවට කොලේකට අකුරුවුනා.ඒ අකුරු ඇගෙන් නොඅසා පලකරන්නට හිතා හිටියත් ,මූණුපොතෙන් මුනගැසුන ඇගෙන් ඒ සදහා අවසරත් ලැබුනා.ඔය පල්ලෙහා තියෙන්නේ ඒ අකුරු.ඒක කියවන්න කලින් මෙතන්ට ගිහින් ගෙම්බි ලියපු ඒ කතාව කියවලම එන්න.මෑත කාලීනව එකතුවුන බ්ලොග් අතරින් හිතගිය එක බ්ලොගක් තමයි ඇයගේ බ්ලොග් අඩවිය.සමහර කතා ලීවීමේදී හිතාගන්නවත් බැරි දක්ශකමක් ඒකා පෙන්නලා තියනවා.තාම ඒ පැත්තට ගියේනැති කවුරුහරි ඉන්නවානම් ඒ පැත්තට ඔළුවදාලා හොඳ,නරක කියලා දීලා ඇයට දිරියක් වෙන්න කියලා ඉල්ලා සිටිනගමන්ම ආපහු ඇවිත් මේකත් කියවලා මට බැනලා පලයල්ලා කියලත් ඉල්ලා සිටිනවා.


ඉරටු මතුවුන වහල අස්සෙන් තරු එකින් එක බලනවා
මගෙ සිරුර මත හති හලන හඬ රැහැයි හඬ මැද ඇහෙනවා
පුරුදු නුපුරුදු රළ නැගෙන හඬ දෙසවනේ රැවු නගනවා
නුඹ නොඑන්නට දොර වසන්නට පුතුගේ කුස ඉඩ නොදෙනවා

මටත් තිබුනා මට උරුමවුන ප්‍රේමයක් පපු කැනැත්තේ
උදුරගත්තේ සුළඟේ නුඹමය නිවූ සරතැස දුරුත්තේ
අහිමිවුන පසු රුවල ඔරුවට නැවතුනත් දිවි අනන්තේ
නවත්තන්නේ කෙලෙස පුතු දිවි සැනසුමක් නැති දිගන්තේ

උපන්දා සිට පා ලකුණු රැඳි වැල්ල ගිණියම් වූ දිනේ
අත වැනුව සිය ගණන් ලිහිනියෝ පැලෙහි දොරකඩ සක්මනේ
තුරුළුකරගන පුතුව පපුවට ජීවිතෙයි නෙත වැගිරුනේ
ලය නොවෙයි කිරි එරුන ලැම හැම දෙනෙතටම රසඳුන වුනේ

බලන්නට කුස දැවෙන ගිනි දෙස සිතුවෙවත් නැති සිත් අරන්
කෙසේ සිතුවෙද මගේ සිරුරත දැවෙන බව උණුසුම පතන්
ගැහැනියක් නොව මවකි මම අද සිතන්නට බැරි කුහකයන්
ලඟට එන හැටි ලොවම දෙන්නට දකිනවද දෙව් මෑණියන්

හොවාගත්තද නුඹව සිරුරත හැඟීමක් නැති සිත වසන්
නොම මවනු මැන දෑස් මත්තේ දරණුබැරි සුභ සිහිනයන්
නගාගන්නට බැරිව ලතැවෙන දෙතොල මත්තේ සිනහවන්
මවාගන්නෙමි සිහිකරන් මම පසෙක නිදනා පුතු නමින්

කටුස්සා....

ප.ලි.-විශේෂ ස්තූතිය:

"පපුකැනත්ත" කියන වචනේ ගැන විචිකිච්චාවක් ඇතිවුන වෙලාවක උදවුකරපු "නිහඬ සිත්තරාවි"ටත්, ගෙම්බිටත්.....

අවාරයේ පිපි මල් කැකුළේ....

තටුකැඩී රිදුම්දෙන ගත පොළව මත හොවා
කඳුළු රැඳි නෙතු එක්ක ගුලිගැසී වැතිරිලා
ඉඳිද්දී මගෙ ලඟට හිමින් පා තිය තියා
සුරඟනක් මෙහි ඇවිත් සිනාමල් වපුරලා

තරු අතර සැඟවිච්ච සඳ එළිය අහුලලා
හද මඩල මුවාකල කලු වලා අතර'ලා
අමතකව ගිය සුවය දිවි මගට කැදවලා
සමනලිය මගෙ දිවිය නිම්නයක පාකලා

තුරුළුවී සෙනෙහසින් පපුව මත හිස තියා
විසල්වුන නෙතින් මගෙ නෙතු දෙසම බල බලා
ඉවරයක් නැති කතා කියනවිට මට මෙදා
කන්න හිතෙනව උඹව මිරිකගන හිතපුරා

ගොළුවිච්ච මුවින් මම හිඳිනවිට නෙතුඅයා
කතානොකලට බණින රතු ගැහුණ මුවපුරා
දෙතොල ගෙනියන්න මගෙ හිතන මට ඔරවලා
කොනිත්තන නුඹ සුරත මගෙ ලොවම සරසලා

සිනිඳු සුදු පෙම රැගෙන හෙටත් නුඹ එනතුරා
පුරන පෙරුමන් රැඳුන නොසන්සුන් හදවටා
වෙලී දෙවඟන විලස රඟන නුඹ මැවු රටා
මගෙ දිවිය රැඳුන ඉම තව තවත් දුරකලා


කටුස්සා....

එනු එපා මෙහි රැඳෙන්නට යලි පෙම සැකයි මගෙ හදවතේ.....

කතර උණුසුම දැනෙන්නේ නැති ගොරහැඬිව වියළුණු සිතක්
සමග දුරුමග යන්න ලතැවෙන සුමුදු මොලකැටි මල් මිටක්
සිනා කිංකිණි මුවග රඳවන කෝලබර බැල්මෙන් බිඳක්
මවනවා රූ දහක් නෙතුමත එදා මා දුටු සිහිනයක්

පෙරුම්පුරමින් කවි පෙලක් ලෙස නුඹ මවන සුභ සිහිනයේ
දන්නවද නුඹ ගලන කඳුලැලි දුරක් යනවිට නෙතු කොනේ
සිනා කඳුලැලි සමව උසුලන මහමෙරක් වන් දිවි පෙතේ
නුඹේ සිත සවි ගැන බියක් මගේ සිත පුරා විසිරී තිබේ

වින්ඳ පාඩම් ඉණූ හසරැල් රූ රටා ඇඳි හදවතේ
තැනක් සොයනවා සමනළියකට ලැගුම් සදනට හැම බවේ
ටිකක් රිදුනොත් තටු සිඳෙන බව දන්නමුත් දැකනැති නෙතේ
කඳුළු පිරුනොත් ඒ පවින් මට මිදෙණු හැකිවෙද කිසිකලේ

ආදරෙයි මම නුඹට කිසිදින නොකල මෙන් මගේ ජීවිතේ
දකිනු රිසිවෙමි සිනහවම නුඹේ සිතුවමක් වන් රන් වතේ
සුරඟනක් ලෙස ගෙවූ දිවිමග කොහොම මවනෙම් නුඹ ලොවේ
එනු එපා මෙහි රැඳෙන්නට යලි පෙම සැකයි මගෙ හදවතේ



කටුස්සා....

සිත සතුට ගෙනාවේ ඔබමය.....

රුක්අත්තන මල් ගොමුවේ පිපි මල් දෝතින් නෙළලා
සඳ එළියට පෙම්බඳිනා කඩුපුල්පෙති සුවඳ උලා
සේපාලිකා මල් ඇතිරුව නිල් තණ උඩ දිගාවෙලා
බිඳකට එළියට එනවද තරු ගනින්න තුරුල්වෙලා

වැවු දියමත පිපී සැලෙන දියබෙරලිය මල් කඩලා
කඩාහැලෙන නුඹෙ වරලස විසිතුරුකර පළන්දලා
ගෙලට වැටෙන මල් මත පිනි සිසිලස දෙතොලින් විඳලා
හත්දින්නත් තරු පොකුරට අතවනමුද හිනාවෙලා

මට මාවම අහිමිකෙරුව නිල් දෙනයන පිය වසලා
නුඹට නුඹව අහිමිකෙරුව රළු උරමත හිස තියලා
සියුමැලි මුදු ඇඟිලි තුඩින් නිමනොකරන රුව ඇඳලා
අපිටම අපි හොයාගන්න එනවද දැන් පමාවෙලා

වටකොට ගත අප සඟවන මීදුම් සළු මැදටවෙලා
කෝලබර දෙනෙත් දල්වන සුරංගනා නෙතු මතලා
හීගඬු නංවන ලයමත වත දුවද්දි උමතුවෙලා
අඩවන්වූ නෙතු නොකියන කවිය කියමු එකතුවෙලා

නිල්කඳු පිස හමන සුළඟ දැනෙන සීත පරද්දලා
උණුසුම්වන සිතුවිලි ගත උණුසුම මත මුහුකරලා
වැගිරෙන දා බිංදු අතර දිවි අම බිඳු රස තියලා
අපේමවුන අපේ ලොවක ඉම සොයමුද පියාඹලා


කටුස්සා....

නොනිමි....

නුඹ මගේ වී මා නුඹේ වී අපි අපේ වී සෙනෙහසින්
තවත් කොපමණ දුරක් යන්නද වාරුනැති ගත දැඩිකරන්
ලැබුණු සියුමැලි ලතෙත් සෙනෙහස දෑස්තුල තව තදකරන්
සිහින් දෑගිලි හොවා සිරසට දෙතොල් නළලත සිරකරන්

යොවුන් සිතුවිළි දඟකරනදා රුදුරු වනයක කෙළිදොලින්
නොමග නොයනට වෙලා හදවත සිසිල් තුරු සෙවනක් වෙමින්
විසල් දරඳඩු පිරිමි දිවියම මගේ දිවියට දියකරන්
කෙසේ අමතක කර දමමි නුඹ ගිලන්වූදා රත්තරං

නොමති හැඟුමන් අවට ලොවගැන අයාලේ ගිය හදවතක්
මටම පුදුමයි වසඟවුන හැටි දුටුව පසු නෑඹුල් මලක්
ගතට පමණක් පෙම් කෙරුව කල විඳපුනැති හිත බරකමක්
තවම දැනෙනව නුඹ ලඟදි මට කලාදෝ මම වැරැද්දක්

දුටුව පසු ලොබ සිතුන නුඹෙ රුව හදවතට කෙඳිරූ කවක්
සිහිනෙනුත් පද මිමිණුවා මම නුඹේ පපුවට හිස තියන්
අ'යනු ආ'යනු කියා දිවිමග අරුත් එකිනෙක පවසමින්
කලේ කොතනද වැරැද්දක් නුඹ කියනවද මට කොඳුරමින්

දුරක් යන්නට සිතා තුරුලට හොවා ගත්තද ආදරෙන්
යායුතුය හැරදමා මතකය තුරුණු නුඹ සිත තනිකරන්
කිරට හඬනා සමනළුන් හා නොහැකිනම් යන්නට දුරක්
හෙලනු දිවිබර අත්වැලක් මත නොමත මගෙ සිත තරහවක්

වනස්පති සෙවනක් වෙමින් මට ලබාදුන් සෙවනින් බිඳක්
ලබාදිය හැකි කෙනෙක් මිහි වෙද දනිමි එය මහ විහිළුවක්
නුඹේ රුහුරෙන් සුවඳවුන සමනළුන් හා යන්නට දුරක්
මගකියයි නුඹ දුන්න ආලය නෙත් පියෙනතුරු මහ මෙරක්

කටුස්සා....

ප:ලි:
නිමිත්ත ගැන හැඟීමක් ඇතිකරගන්න ඕනෙමනම් මෙතන්ට (මිතුරිය ) ගිහින් කමෙන්ටුත් එක්කම බලන්න.

පිහිට....

සූනියම් රජුනි වර වර ඔඩ්ඩි දේවතා මෙහෙවර
භද්‍රකාලී මහා ලක්ෂ්මි හනුමන්තා හනිකට වර
මේ නරයන් දුක් සනහා පඬුරු ගන්න දුවගන වර
මගෙ පවුලට සැප සම්පත දෝතින් අරගන වර වර

භද්‍රකාලී මෑණියනි මේ ගැත්තට පිහිටවන්න
යාබද නිවසේ ගෙහෙමියා සත් කඩකට පුපුරවන්න
ඇගෙ දියණිය මේ පාරත් උසස් පෙළින් බිම දමන්න
ඒ පිහිටෙන් මගෙ දෝණිට දෑවැද්දත් සරිකරන්න

සිද්ධ සූනියම් දෙවියනි අසුපිට නැග මෙහි වඩින්න
මේ බඩ තඩියට කෙළවන මුදලාලිව සුන්කරන්න
ඒ කඩේට යන එන අය මේ කඩේට හරවලන්න
ලැබෙන පඬුරුවල පිහිටෙන් මගේ පවුල ගොඩනගන්න

මේ සිරිලක සුරකින තෙද විශ්ණු දේවයනි වඩින්න
මේ ගැත්තගෙ ගරාජයට යන එන අය වැඩි කරන්න
වටේ පිටේ ඇති වාහන කඩා දමා හප්පවන්න
ඔබෙ පිහිටෙන් අපෙ පවුලට අළුත් ජීප් එකක් ගන්න

මහ බල ඇති කදිර දෙවිඳ නෙත් දොළසින් වදාරන්න
මේ ගැත්තා ගත්ත අළුත් වාහනයට සෙත් පතන්න
දුකක් අනතුරක් නොමකර තව වාහන ලබා දෙන්න
ඒ පිහිටින් මගෙ ගෑණිට පුංචි කාර් එකක් ගන්න

මහා ලක්ෂ්මි දේව මවුණි කරුණාබර නෙත් යොමන්න
ඒ ගෙදරට ගෙනෙන සල්ලි ඒ නිවසෙම රඳවගන්න
සතුට ධනය මුළු නිවසෙම හැමදාමත් තියාලන්න
ඒ පිහිටින් මගේ අළුත් ගෙදර වැඩත් පටන්ගන්න

සොහොන් කාලි යක්ෂනියනි හනිකට මෙහි වැඩමලන්න

මේ දියණිට විණකල ඒ ඇගෙ පෙම්වතා හඳුනගන්න

අත්හැර යා නොහැකි ලෙසින් ඇගෙ පස්සෙන් ඇවිද්දන්න

ලැබෙන පඬුරු උසාවියෙදි පළවෙනි ගෑණිට ගෙවන්න

නාග කුරුළු සුනඛ සොහොන් පිල්ලු වහා අවදිවන්න

මේ අම්මගෙ පුතු ඉදිරූ ලේලි සොයා වහා යන්න

බොටුව කඩා හිස පාගා ගලන ලෙයින් පාට වන්න

දෙන පඬුරුන් පොඩි දෝනිව උපාදියට රට යවන්න

සුමන සමන් දිව්‍ය රජුනි සුදු ඇත් පිට වැඩමවන්න

මේ ඇත්තිගෙ නෙත් වියලා ඇගේ දුකට සවන් දෙන්න

දරුවෙක් නොරැදෙනා ගැඹට ඔබේ කුළුණු නෙත් යොමන්න

දරුවෙක් නැති මද්දුමීව සිංගප්පූරුවෙ යවන්න

දේවාලය තුල හිඳිනා බුදු රදුනි සමාවෙන්න

මගේ මුහුණ දිහා බලල එපා තවත් හිනාවෙන්න

සිල්පද පහ නොරැක්කාට ඔබත් පියෙක් බව සිතන්න

මමද නැතොත් මට රැවටෙන උන්ද වැරදි කියාදෙන්න

කටුස්සා....

නොමියන....

මැවෙන සිතුවිළි දැනෙන හැඟුමන් එකින් එක ගෙන ඉවතලා
සුළඟේ පාවෙන වරාමල සේ මගේ ලෝකෙන් පාවෙලා
සිතට වදදෙන අපේ මතකය ලොවට රහසින් සඟවලා
උදයෙ සුපිපුන පින්න මල සේ ඉන්න ඔහු තුරුලටවෙලා

නමුනුකුල සිප හමන සුළඟට සිතින් පෙම්බැන්දත් එදා
රැඳෙනු නොහැකිව හමන සුළඟත් දුකින් කෑගැසුවා මෙදා
දුටුවේ හැම මං අප කතාවේ නමුනුකුල පමණක්නිසා
කිසිකෙනෙකු ලොව දොසක් නොකියත කන්ද තාමත් ගොළුනිසා

එක්ව දුටු හැම හීන පොකුරෙම පාට තැවරුවේ ඔබනිසා
තනිව දකිනා හීන යායම පුරන්විය නුඹ දුරනිසා
මලක්වුන නුඹ නටුව මත කටු සුවඳ අමතක කලනිසා
ගලන ලේ බිඳු සඟවගන මම සිනාසෙමි නුඹ නැතිනිසා

පෙර පුරුද්දට නුඹේ සිනහව මැවී පෙනුනත් නෙතුමතින්
නුඹේ අතැඟිලි ඇදෙන රිද්මය සොයනමුත් කෙහෙරැලිමතින්
මගේ මුවඟට දැනුන සුසුමේ මතක සෙවුවද උනුහුමින්
එනු එපා යලි බිඳින්නට නුඹ හදක් තවමත් නැතිබැවින්


කටුස්සා....

විරාගී....

සිනා පිපෙන මල් අතරෙක ජීවිතයක සුවඳ සොයන
නුඹේ මුදු වදන් අභිමුව සිල් ගත්තා සේ නවතින
නෙලූ පලා බිම දා යලි දුවන මුවන් දිහා බලන
මේ සිත නවතනු හැකි වෙන හදක් ඇතිද මා කලඹන

රාග රතු වලා සිපගනු රිසියෙන් හැම බැමි බිඳලන
සුසුම්සර සිහින් කෙඳිරිය අතරින් දා බිඳු වැගිරෙන
වල්මත් සිත දිවයන හැම මං පෙතකම මැවී පෙනෙන
නුඹ නෙතු දකිනා සිත යලි නිවී සැලෙයි මග නොදන්න

දකිනු රිසින් පියයුරු තුඩු අසංවරව ලැමට එබෙන
නෙතු නුඹලඟ නැවතී කුමකට සොයයිද නුඹ දෙනයන
මත් බඹරිඳු විත් පුරවා හදමැද තැබු රාග බඳුන
හිස්වන්නේ ඇයි නුඹ ලඟ සිත වදදෙයි මා රවටන

උදෑසනම නුඹ දුටුවිට මල් පිපෙනා සිත් අහසම
නුඹත් එක්ක හිනහෙන හැටි දුටුවද නුඹ මල් ගොමුවම
සමුගත්තත් නොගන්න හිත නුඹත් එක්ක මුළු දවසම
නතරවෙලා නටන නැටුම කියනවාද කල් නොඇරම


කටුස්සා...

මංජුල ලක්මාල් කන්දේවිදාන සහෝදරයාට....

දුරක් ආ මුත් පතා නුඹ සිත හමුනොවුන බව කෙම්බිමක්
මටවඩා නුඹ දනියි ඒ බව කියන්නේ නෑ වෙන යමක්
රන්මලක් ලෙස දකින මුත් අද කටු අතර නිදි කුමරියක්
අතීතය දුර වැඩියි අප හට ඉතිරිවුනෙ ඇයි මතකයක්

දුටුවදා සිට ලංව ඉන්නට ගෙතුවමුත් එක කවි පෙළක්
පද එකින් එක ගෙන ගයන්නට තිබුනෙ නෑ එහි අරුමයක්
අපේ මතකය ගිනි ගොඩක්වුන තැනදි ඔබ ගැයු පද පෙළක්
අකීකරු සිත සමග සිරකර සැඟවුවා මම සිහිනයක්

කාත් කවුරුත් නොමැති මා හට නුඹේ බැල්මද රසවිතක්
බැල්මකින් හෝ නොකල වරදට ණයයි දිවිමග හැම පැයක්
නොබිඳ සිල්පද සුරැකි අප පෙම මගේ දිවියට මහමෙරක්
නමක් සොයනව තවම තනියම කිමිද මතකයේ හැම ඉමක්

කටුස්සා....



කවියට එච්චර ඇළුම් නොකරන මගේ හිතට කවියක් කිවුවහම එක පාරටම මතක්වෙන කවි දෙකක් තිබුනා.මොන හේතුවකටද මන්දා ඒ කවි දෙකට මගේ හිත ගොඩක් ඇළුම් කරන්නවා.ඒකෙන් එකක්වුනේ මුහුණු පොත හරහා දුටුව "රුවන් බන්දුජීව" මාහතාගේ මේ කවියයි.

අනික රවීන් සහෝදරයා ලියන  "මොන්ටිසෝරිය" බ්ලොග් අඩවියේ දුටුව ...දුකක් නැහැ ඉතින් මට පල්ලමේ මම හිටිය... කියන කවිපංතිය.

ඊයේ පෙරෙදා දවසක ඒ කවි දෙකට තව කවියක් එකතුවුනා.ඒ අපි හැමෝම දන්න මංජුල ලක්මාල් කන්දේවිදානෙ සහෝදරයාගේ (ඔවු ඔවු...අපේ අටමගේ තමා ) "අටම්පහුර" බ්ලොග් අඩවියේ පලවුන "හදවතක් නැති ලොවට නොහැගෙන නමක් නැති ලෙන්ගතුකමක්"කියන කවියයි.අටම් ස්ටයිල් එකට අනූව කිසිම මටසිළුටුකමක් නැතුව ලියවුන ඒ කවියට හිත ගොඩක් ඇදිලාගියා.ඒකගෙන් අහන්නත් හදලා ආපහු මොන මගුලකටද කියලා හිතුන නිසා අනවසරයෙන්ම ඒ කවියට උත්තර බැන්දා.අටමගෙ කවියට අලඟු තියන්න බැරිවුනත් ටිකක් හරි හොඳයි කියලා හිතුන නිසා ඒක මෙතන්ට දානවා.අටමෝ....සමාවියන්,උඹේ කවියට අනර්ථයක් උනානම්.

සුදු කලු සහ අළු....

අන්ඃතයට පාවිගිය සිහින ලොවක නුඹ සතුටින්
හීන අහුරු තුරුළුකරන් ආ හැටි මා සමග සෙමින්
පියවි සිහිය අහිමි රැයක සිහිනය බිම වැටුන සොවින්
දැනෙනවාද පාළුව අද මා නැති විට සිහින තුලින්

හමනා සුළඟට මුසුවුනු අපේ පැතුම් සුවඳ මැදින්
දකිනවාද නුඹ මා රුව බොඳවුන සිතුවමක් ලෙසින්
ජීවිතයම පුදකරනට ඔබ ගිවිසපු වචන රැසින්
නටඹුන් වූ රුව දුටුවද නුඹ තැනු මාළිගා දොරින්

වෙනස උරුම ලොව පාමුළ නොවෙනස් වෙනසම මවමින්
කියාදුන්න පාඩම අද අකුරු කරමි සෙනෙහෙ සිතින්
ආදරයක නියම පැහැය සුදු කලු නොව අළු කියමින්
කියාදීල මට නුඹ අද හිනහෙනවද වියරු වෙසින්

කටුස්සා....

අප්පච්චී,මාමලා,බාප්පලා සහ දරුවෝ....

අප්පච්චී භාගෙට මළ දුක කිවුවහම
බලා සිනාසෙන උන් ටික දිහා බැළුවම
ඇඟේ මාලු ගඟේ නටන රඟ දුටුවහම
කුමක් කරම් මං අද මගෙ අප්ප නැතුවම

අප්පච්චිගෙ මිනිය තියන් අපි ඇඬුවහම
බාප්පලා මරණයෙ වැඩ කරගැහුවහම
අපේ උන්ගේ හිතේ දුකට උන්ට බැන්නම
උන් ගියෙ නෑ බාර ගත්තා මිනිය කරටම

අප්පච්චිගෙ ළමයි වෙච්ච අපිටත් නැති දුක
උන්ට දැනෙන්නේ කොහොමද කතා උනා රට
එදා වේල හම්බකරන් කාපු එවුන් කොට
උන් කොහොමද දාලා යන්නෙ බූරු පිටියෙ රස

බූරු පිටිය බාර ගත්තේ ගමේ උපාසක
උපාසකට පිටිපස්සෙන් ලොකු මාමල රැල
පුල්ලි තියපු කොලත් එක්ක සෙල්ලම් කරනට
උන්ට නොහැක අප්පච්චිනෙ දන්නේ පිටියෙ රඟ

නොහැකිව නිසි පළපුරුද්ද බූරු ගහන්නට
චන්ඩි උනේ බූරු පිටියේ බාප්පලා ටික
කටින් නොහැක බූරු පිටියෙ ලොක්කන් වීමට
මාමල රැල පච වෙනවනෙ බාප්පලා මැද

පෙරුම්පුරල අතට ගත්ත කුට්ටම දෙන්නට
මාමල ටික කොහොමටවත් කැමති වුනේ නැත
අප්පගෙ රස කෑම නැතිව තනිවුන පවුලට
කොක්ක ගැහුව හීන් සැරේ ලොකු මාමල ටික

ෆ්‍රයිඩ් රයිස් කාපු අපිට රතු බත් හුරු නැත
දිව හුරු රස කෑම එක්ක අපිට ඕනේ දත
බාප්පලට නොහැක දෙන්න උන්ලඟ නෑ අත
මාමලාට එකතු වෙන්න යමු මල්ලියෙ හෙට

බාප්පලා කෑ ගසාවි උන්ව ඕනෙ නැත
කෑ ගසනා සැරට උන්ගෙ ලබ්බ බහියි යට
ඒ වගේද මාමලාගේ ෆ්‍රයිඩ් රයිස් රස
මාමලාට එකතු වෙලා තෝන් ගනිමු හෙට

අප්පච්චිගෙ මිනිය ඔහොම තියන් ඉඳිමු අප
මිනිය තියනකන් පිටියත් දුවයි සැරට වට
බාප්පලත් වටේ ඉදන් කෑමොර දුන්නට
හිතන්නෙපා උන් ගැන උඹ උන් කොහි යන්නද

පොඩි උන් ටික ගැන නොහිතා රසකර කෑවට
ඒ තරහට උන් ටික දැන් බාප්පලට ලව
බියනොමවන් මල්ලියේ උඹ උන් කෑගහුවට
පාත්වුනේ කවදද කදු බල්ලෝ බිරුවට


මතු සම්බන්දයි


කටුස්සා....

බාඳුරා සිහිනය

සුභ සිහින මැවෙන ඔබ සෙවනේ රැදෙන්නට තරම්
නුඹ තුරුලේ සුව උණුසුම දැනෙන්නට තරම්
කඳුළු පිසින නුඹ වදනට මියෙන්නට තරම්
මට දැනෙන හැඟුම පහදා දෙනු මැනවි ලන්කරන්

මම ඔබට කියන කවි ඔබහට දැනෙන්නට තරම්
මගේ තුරුලේ සුව යහනක් මැවෙන්නට තරම්
මා මුමුණන වදනට ඔය සිත නිවෙන්නට තරම්
පවසනවද මගෙ ආලය ඔබ විඳින තරම්

මා දෙනෙත මතට යොමන දෙනෙත මා සොයන තරම්
ඔබ දන්නවාද ඒ බැල්මට හිත දවන තරම්
ඔය දෙනෙත් මතට කිමිදෙන මම මා දකින තරම්
ඔබ දන්නවාද ඒ දෙනෙතට ලොබ බඳින තරම්


නුඹ පුලුල් උරය මගෙ ලමැදේ සුව සොයන තරම්
ඔබ දන්නවාද මගෙ සියොළඟ කිති කැවෙන තරම්
ඔබ ඉඟ රැළි ඇගිලි තුඩට සුව ගෙනෙන තරම්
ඔබ දන්නවාද නුඹ සුසුමින් මා සැලෙන තරම්


කටුස්සා....

නැවතත් නෑවිත් හිඳිනා......

ලස්සන වදන් අමුණා මුතු කවියකට
දවසක ඔබේ හිත් ඉල්ලා කළ පවට
පෑරී රිදී රැවටී අඬලා දුකට
ගිලිහුණු පැතුම් විසිරී වැටුනා බරට

එක හිත් පතා පොඩි වරදක් කෙරුවාට
තාමත් ලියමි කවි මල් නුඹගේ නමට
සිහිනෙන් ඇවිත් රහසින් නුඹ ඉම්බාට
දඬුවම් දෙනු එපා ඉහිළුම් නෑ  සිතට

තනියට ඇවිත් මග පෙන්වාළු පිනට
මිය යන්නට හිතයි සතුටක් දී නුඹට
සසරේ ඇවිද මේ පාරමි පිරුවාට
කිසිදා නොයමි අහිතින් නුඹ ගැන දුරට

පැටලී දෑත් උඩමළුවේ පෝ දාට
සිඹ මගෙ කොපුල් හැන්ගී දඟ කෙරුවාට
තාමත් හිදිමි පුරහඳ එක්කල රෑට
ඔබ දුර එතැයි සිතමින් බල බල ගාට

තෙරපෙයි තවම සිතුවිළි හොරයින් පාට
ළමැදට තුරුල් වී ඉන්නද තනිවාට
වෙන්වී ඉන්න සමුදිය නොහැකිද අපිට
පුදුමයි හිතත් මේ මහ දුක දැරුවාට

කඳුළැලි හෙලන්නට අවසර නෑ නෙතට
අමතක කරමි ඕනේ නෑ හිතුවාට
දවසක ඇවිත් මගෙ පාළුව මැකුවාට
බුදුන් දකින පින අත්වෙනවා නුඹට


කටුස්සා....

ප්‍රාර්ථනා

සොයා ආ මග දෙනෙත් දල්වා බැළු විට ආපසු හැරි
දුටිමි තරුවක් ලෙසින් පායා පසු පසින් හුන් ඉඳුසරී
ගෙවා ලන්නට බොහෝ දුර ඇත නොහැක එන්නට මට යළී
දුරින් හිඳ සිත් සනසගමු අපි දහස්වර ලොව මැරි මැරී


ලොවක් තිබුනත් නුඹට මට අද ලොවක් නැත හෙට අප සතූ
තැනිය යුතුවේ ලොවක් අපහට සිටින්නට දෙපයින් මතූ
තනන ඒ ලොව කිරුළ පළඳා රැජිණ ලෙස නුඹ සිටියුතු
යන්න අවසර දෙනුමැනේ අද තනන්නට ලොව අප පැතූ 


වනස්පතියයි මගේ ලොව නුඹ සෙවන දුන් සඳ ලොබ සිතින්
නොහැක නුඹ වෙන්කරව ලන්නට බැඳී පවතින දිවි මගින්
සිහිනයෙන් මෙන් මතක්වී මට සොයන විට යහනේ ලඟින්
පායපන් නුඹ සඳක් වී රන් දැවෙන වැළි කතරට උඩින්
                 



                                         කටුස්සා.....